Hoop...

Op het scherm van mijn mobiele telefoon staat "Anoniem" en het bekende deuntje van de telefoon klinkt door het kantoor. Opgelucht beantwoord ik de oproep van de 'anonieme' beller. Wij wachten al bijna een week op het telefoontje van de 'anonieme' beller. Ik kan mij niet herinneren dat hij ooit later heeft gebeld dan afgesproken en ook deze keer belt hij vóór de afspraak. Het is maandag aan het einde van de dag, 23 oktober 2017 als ik de telefoon beantwoord in afwachting van het goede bericht. "Dag, met Wim 'T' spreek je, de foto's zijn goed". Dit is ongeveer de verlossende tekst die we verwachten na controle van het hart, de longen, etc., de longfoto en MRI. Fijn, weer drie maanden tot de volgende controle. Maar, de 'anonieme' beller hield zich niet aan zijn tekst, de longfoto is niet goed. Ze hebben 'iets' op de foto gezien en ze willen Rens daar, voor een CT-scan.

We zitten aan tafel als onze blikken elkaar kruizen. We weten allebei dat we het Rens moeten vertellen, we weten allebei dat er geen goed moment komt om dat te doen. Niet onder het eten, niet waar de meisjes bij zijn, niet vlak voordat we gaan slapen, niet voordat we naar ons werk gaan en ook niet wanneer we thuiskomen, niet als we een boterham smeren, televisie kijken, sporten of niets beters te doen hebben. Er is geen goed moment voor het slechte nieuws. Maar de tijd dringt want morgen moeten we naar Groningen voor de CT-scan.

Vol zelfvertrouwen vindt Rens zijn weg in het enorme medische centrum in Groningen. Hij kent er inmiddels feilloos de weg. We zijn vroeg en doden de tijd op onze mobiele telefoontjes. De tijd die we hier hebben doorgebracht gaat eerder richting maanden dan weken. De scan op zich duurt een paar minuten waarna we een extra rondje lopen om dokter 'T' de tijd te geven om het resultaat van de CT-scan te kunnen bekijken. Als we in de wachtkamer van de polikliniek zitten, verraden de ogen van de aanwandelende dokter 'T' het resultaat van de CT-scan. Ik kijk naar Karin en zij weet het, zij heeft ook in de ogen van dokter 'T' gekeken.

In de auto onderweg naar huis valt Rens in slaap, hij is aangeslagen. Slecht nieuws komt harder aan naar mate je het minder verwacht. Tijdens het gesprek heeft hij koortsachtig alle routes om aan het nieuws te ontsnappen gescand maar zonder succes. Hij heeft de degens van vraag en antwoord  met dokter 'T' gekruisd en dat heeft beiden veel energie gekost. De eerste slag was voor Rens maar duurde wel anderhalf jaar voordat hij zich weer Rens voelde. Nu hij terug is, is de kanker ook terug. In zijn rechter long ter hoogte van zijn hart is het gezien, ongeveer één centimeter, ofzo. Althans, dat is waar vanuit wordt gegaan. Er zijn andere opties, die zijn er altijd maar zeer waarschijnlijk niet.

Om te weten wat de afwijking in de long betekend, wordt een biopt genomen. Daarvoor staat Rens op een lijst. Als de aard van het weefsel bekend is zal er een behandelplan gemaakt worden. Maar zover is het nog niet, eerst een andere uitdaging. Zaterdagavond wacht een schaatswedstrijd op het ijs van Enschede, waar onze Rens nog weer eens zal laten zien uit welk hout hij is gesneden. Zet 'm op lieve RENS!