Radioloog/vliegen/kermis/kuren

Maandag 24 augustus 2015 gingen pap en mam weer naar Groningen. Om kwart over 10 's ochtends hadden zij een afspraak met dokter Van der Weide. Zij is radioloog en weet alles van cellen en radiotherapie. Deze keer hoefde ik niet mee maar daarom was het niet minder spannend. Want wat zou de dokter hebben gezegd? Rond één uur 's middags waren pap en mam al weer terug. Veel hadden zij niet te vertellen. Wel hadden zij nieuws over het vervolg van de behandeling. Vanaf begin november 2015 zal ik worden bestraald in het ziekenhuis van Essen. Dat is een stad in het Ruhrgebied in Duitsland, ongeveer 130 km van Almelo. De bestraling duurt ongeveer 6 weken en van maandag tot en met vrijdag, elke dag. Ook zei de dokter dat die stomme tumor van de rechter bekkenkam was overgestoken naar het heiligbeen en dat dat was te zien op de MRI van 21 juli 2015. Het vreemde is dat dokter Tissing het daar nooit over heeft gehad. Voor mijn behandeling zou het geen verschil maken had dokter Van der Weide gezegd. Wat de behandeling betreft, zal de chemotherapie ook na de zesde kuur doorgaan. Niet dezelfde medicijnen maar een minder zware kuur. Verder moeten pap en mam nu dingetjes gaan regelen voor ons verblijf in Duitsland.

Maar nu eerst coole dingen. Op dinsdag 1 september 2015 ben ik samen met pap en mam wezen vliegen in een Cessna 172 vanaf AirPort Teuge. Van de piloot, Robbert van Zuydam, die erg aardig was, mocht ik zelf vliegen! Voordat we aan boord gingen vertelde Robbert leuke dingen over zijn beroep als piloot en over het vliegtuig. Het vliegtuigje was in 1978 gebouwd en koste toen 350 duizend gulden. Maar eigenlijk wordt het vliegtuig zo goed onderhouden dat de meeste onderdelen al lang vervangen zijn. De motor wordt na 2 duizend vlieguren vervangen, de banden en de olie veel vaker en het plaatwerk van het vliegtuig was ook al een keer vervangen. O ja, het vliegtuig is gemaakt van aluminium en weegt 750 kg. Het vliegt ongeveer 230 km/u en heeft één propellor. Ik mocht de motor starten en naar de startbaan rijden waar Robbert toestemming vroeg om op te stijgen. Om op te stijgen moet je veel gas geven waardoor de propellor heel snel rond gaat en als je aan het einde van de startbaan het stuur naar je toe haalt ben je voordat je het weet in de lucht en vlieg je. Ik mocht van Robbert opstijgen en sturen. We zijn naar Apeldoorn gevlogen en hebben paleis Het Loo van boven bekeken. Na een half uurtje rond dwalen mosten we helaas landen en ook dat mocht ik doen. Het was echt heel spannend en leuk. Met dank aan SAS en Robbert van Zuydam.

Woensdag 2 september 2015 zijn pap, mam en ik met Lieve, Bo en Maud naar de kermis in Almelo geweest. Daar was een apparaat dat bijna net zo spannend was als vliegen. De Booster heet het en pap durft er niet in, watje. Maar Bo en ik wel en we zijn er twee keer in geweest. Het gaat ongeveer 140 km/u en is 35 meter hoog. Pap had uitgerekend dat je ongeveer 200 meter vliegt als je niet vast zou zitten. We gingen over de kop en heel hard voor- en achteruit in het rond, geweldig! We hebben daarna thuis patat gegeten en toen was het al bijna donderdag. De vijfde kuur stond op het punt van beginnen.

Wederom hadden we niet echt haast om naar Groningen te rijden. Hoewel we een afspraak hadden met dokter T. Zo noem ik dokter Tissing tegenwoordig en daar moet hij om lachen. Dokter T vindt het niet erg als we wat later komen, we wonen tenslotte ook niet om de hoek. Via Facebook had ik al gezien dat Owen, ook uit Almelo, er ook was en toen we op de afdeling kwamen mocht ik samen met Sabine op de kamer liggen. Doordat we wat later waren kon de chemo ook pas later beginnen. Dat heeft als nadeel dat ik zondag ook later naar huis mocht. Dit is de vijfde van zes zogenaamde VIDE kuren. VIDE staat voor de verschillende medicijnen (vincristine-ifosfamide-doxorubicine-etoposide). Daarnaast krijg ik nog allerlei medicijnen tegen misselijkheid, bescherming van de blaas, voor bloedplaatjes, antibiotica en wat al niet meer (ik weet het precies hoor) en op zaterdag was ik er wel een beetje klaar mee en had ik geen zin meer in alle medicijnen, ik was ook moe en voelde mij ziek. Ik wilde heel graag gewoon naar huis. Toch moest ik nog wel een paar medicijnen nemen. Na deze kuur heb ik nog één VIDE kuur en daarna ga ik over op VAI kuren (vincristine-dactinomycine-ifosfamide). Zondag 6 september om 14:00 uur mochten we naar huis. Ik was moe maar toch blij dat ik naar huis mocht.

Van Bo heb ik dit mooie schilderij gekregen. Zij was zaterdag in het ziekenhuis en daar heeft ze in de speelkamer dit schilderij gemaakt. Er staat een vallende ster op zoals je ziet. En als er een ster valt mag je een wens doen. Een wens voor Rens, Mooi hè?