Vandaag ben ik met papa en mama om kwart voor 9 van huis vertrokken om naar Groningen te gaan. Vandaag kregen we te horen wat er nu precies met me aan de hand is en hoe ik beter word gemaakt. Het is een mooie dag, de lucht is helder en de zon schijnt. We zijn vroeg, het is pas 10 uur als we bij het UMCG aankomen en onze afspraak met de dokter is pas om 10 voor 11. Eerst even naar het toilet, kopje koffie voor papa en mama, het bankje in de hal, het wordt langzaamaan een vast patroon. Als het bijna kwart voor 10 is lopen we naar het kamertje van dokter Horstman. Ik herkende hem als de chirurg die mij vorige week heeft geopereerd. Hij bevestigde dat de bot afwijking een Ewingsarcoom is en dat dat best wel 'kloten' is maar dat we 'moedig voorwaarts' moeten. Alle vragen die we hadden mochten we stellen. Maar we hadden maar één vraag, word ik beter. Het werd een kort gesprek en veel viel er ook niet meer te bespreken. Dokter Jutte kwam ons ook nog even de hand schudden voordat we naar de volgende afspraak moesten.
Die was om half één bij dokter Tissing. Hij is kinderoncoloog en vanaf nu de behandelend arts. Tot die tijd zaten we buiten op het gras bij het UMCG. Het was lekker weer, het zonnetje scheen. Maar ik was boos en verdrietig tegelijk. Ik vroeg mij af waarom ik nu juist zo'n pech had en ik wilde niet dat papa of mama aan iemand zou vertellen dat ik ziek was en morgen zou ik gewoon naar school gaan. Maar volgens papa en mama zou dat niet handig zijn en best wel lastig.
Even voor half één gingen we richting dokter Tissing. Eerst vroeg hij wat er allemaal was gebeurd de afgelopen dagen en vertelde daarna over het plannetje dat hij had bedacht om mij beter te maken. Het belangrijkste van het hele verhaal was dat het doel van de behandeling is om mij beter te maken en daar kon ik mij wel in vinden. Beter worden dat is wat ik wil. Er borrelde allerlei vragen bij me op en dokter Tissing nam alle tijd om die te beantwoorden. Het werd wel duidelijk dat de komende periode geen plezierige tijd zal worden. Ik krijg chemotherapie, gevolgd door een operatie of bestraling en daarna weer chemotherapie. Sporten zal waarschijnlijk niet meer gaan en zo zullen er wel meer ongemakken komen. Volgende week zal ik worden opgenomen in het UMCG dan wordt er eerst een VAP geplaatst, een apparaatje onder mijn huid, zodat het aanprikken makkelijker gaat. Dan volgen er nog meer onderzoeken: CT-scan, PET-scan, beenmergpunctie, echoscopie, enzovoort en dan begint de eerste chemokuur. Ik moet ongeveer een week in Groningen blijven. Daarna kan ik ongeveer twee weken herstellen voordat de tweede kuur begint. De therapie bestaat uit 6 kuren. Daarna volgt de rest van de behandeling. Maar dat vertel ik dan wel weer. De zon schijn, het is warm en ik ga moedig voorwaarts...
en beter worden ga je zeker! Veel sterkte de komende tijd, het is volledig kut maar betere woorden kan ik niet vinden. Hou vol!
BeantwoordenVerwijderenLiefs, sterkte en beterschap samen!
BeantwoordenVerwijderenJe bent jong en sterk, dus je kunt dit vecht zeker aan. Daarnaast, heb je jouw lieve familie om je heen. Je bent, en blijft, in onze gebeden, Rens. Wij bidden voor een gezonde toekomst voor jou.
BeantwoordenVerwijderenSjeezus Rens das geen kattepis zeg......
BeantwoordenVerwijderenGelukkig ben je sterk als een paard 🐎 en kun je vechten als een tijger 🐅.
Misschien moeten we maar een playstation LAN -party met Battlefield Hardline?
Of tussen de chemo's door bij me achter de kitesurfer hangen, lekker door t water scheuren. Of amders gewoon een boottochtje door giethoorn? bitterballetje na de tijd..
Hou je taai bikkel! Dikke zoen op je voorhoofd 💋
Marco en natuurlijk ook Lisette
Tsjonge, dat is slecht nieuws...
BeantwoordenVerwijderenHeel veel beterschap namens ons allemaal!
Het zal niet meevallen, maar wij weten zeker dat dokter Tissing er goed over heeft nagedacht en we gaan er daarom van uit dat zijn plannetje goed zal werken.
Groetjes van Peter, Deirdre, Chris, Martijn en Sophie Roelfsema
Godskolere Rens, hier hadden we niet op gehoopt! Maar je bent jong en je gaat er voor knokken samen met je ouders en lieve zussen... In Groningen ben je in goede handen en daar gaan ze er alles aan doen om je beter te maken!
BeantwoordenVerwijderenFoei zeg hier word je wel ff stil van. Ken je (nog) niet maar ga je blog wel volgen. Het is vandaag de dag van Opgeven is geen Optie. Kop op en positief blijven en die Grunningers weten wel wat ze doen.
BeantwoordenVerwijderenHallo Rens! Ik ken je niet maar ik ken je papa en mama wel. Wow, wat schrijf jij mooi. Weet je.... Ik heb veel sport foto's gezien van jou en dan zie ik een hele sterke en krachtige vent met een sterk lichaam. En daarom gaat het je lukken om dit te overwinnen want jij houdt van winnen toch?! En je mag ook boos en verdrietig en kwaad zijn, zou ik ook zijn! En als je even wilt schreeuwen dan laat je papa even op zijn gitaar 'scheuren' en brul je mee. Best fijn soms! Kop op voor jullie allemaal!!! Daaaag Rens! Esmira en Emiel
BeantwoordenVerwijderenHoi Rens,
BeantwoordenVerwijderenJe kent mij misschien niet want je hebt me nog nooit ontmoet. Ik ben een oud trainingsmaatje van je vader. Ik wil even tegen je zeggen dat ik vanaf een afstandje met jou en met je familie meeleef in deze zware tijden.
Ik wens je een voorspoedig herstel.