De laatste VIDE kuur zit er op (27 september 2015) als we (Karin en Richard) Rens met een rolstoel door de gangen van het universitair medisch centrum richting de auto duwen. Afscheid van de verpleging was eerder deze dag genomen zodat we stilletjes de afdeling hebben verlaten, de lift genomen en vlot de parkeergarage uitrijden. Op de achterbank van onze auto ligt Rens, als een boxer die na 12 ronden uitgeteld in een hoek van de boxring ligt. Zijn blik in de verte en een klein glimlachje als hij mijn aanwezigheid opmerkt. Twee kilo verloren in een paar dagen, donkere randen om de ogen die diep in het bleke hoofdje liggen. De anders zo lange wimpers en donkere wenkbrauwen die zijn knappe gezichtje tekenden, zijn ergens achtergebleven in een kussen of handdoek. Hoe ellendig dit kind zich moet voelen.
